?>

Celle i okolice

Gdzieś pomiędzy Lüneburgiem a CELLE przebiega niewidzialna granica – jadąc w kierunku południowym pozostawia się za sobą płaskie tereny i okazałe gmachy z cegły i wjeżdża się w strefę zabudowy z muru pruskiego, która rozciąga się aż do południowych granic Niemiec. Tak więc chociaż Lüneburg i Celle stanowią odpowiednio północny i południowy ośrodek w granicach Lüneburger Heide, wydają się pochodzić z innych światów. I lak jest w istocie, gdyż Lüneburg przypomina nadbałtyckie miasta kupieckie, z którymi miał ścisły kontakt: natomiast w książęcym mieście Celle życie skupiało się wokół zamku i garnizonu. Przetrwało mnóstwo drewnianych domów z okresu od XVI do XVIII w., wiele ulic zachowało pierwotny wygląd.

Nad miastem od zawsze dominuje zamek, a uliczki położonego na wschodzie starego miasta posłusznie zmierzają w jego kierunku. Wznosi się przy nich 480 domów z muru pruskiego, z których wiele zaadaptowano z powodzeniem na punkty handlowe.

Zamek {zwiedzanie z przewodnikiem: IV-X wt.-nd. 9.00, 10.00, 11.00, 12.00, 14.00, 15.00 i 16.00: XI-III wt.-nd. 11.00 i 15.00: 4 DM), wybudowany pod koniec XIII w., w 1371 r. stał się rezydencją książąt Brunszwik-Lüneburg, zmuszonych do opuszczenia dotychczasowej siedziby, gdy nastrojeni niepodlegtościowo Itineburscy mieszczanie wspólnymi siłami zrzucili z siebie brzemię feudalnego zwierzchnictwa. W 1530 r. zamek został całkowicie przebudowany w stylu renesansowym: bielone ściany zewnętrzne, charakterystyczne narożne wieżyczki, bogato zdobione szczyty dachów oraz niewielki dziedziniec pochodzą niemal w całości z tego okresu.

Jedyną pozostałością zamku średniowiecznego jest kaplica zamkowa, która została sprytnie zamaskowana wewnątrz południowo-wschodniej wieży wychodzącej na miasto: jedynie strzeliste gotyckie okna zdradzają jej obecność. Kaplica ta jest największą atrakcją zamku: jej architektoniczna prostota została w drugiej połowie XVI w. przesłonięta manierystycznym wystrojem, który do dziś wygląda zaskakująco świeżo. Cykl 76 obrazów zamówionych u antwerpskiego artysty Martena de Vos (przez jakiś czas praktykującego u Tintoretla w Wenecji), tworzy zgodnie z ówczesnymi protestanckimi doktrynami ilustrowaną Biblię. Obie galerie w kaplicy ozdobione są posągami postaci ze Starego i Nowego Testamentu. Ambona, płaskorzeźby wyznaczające Drogę Krzyżową oraz pięknie malowane organy są doskonale wkomponowane w całość, a jednocześnie stanowią samodzielne dzieła sztuki.

Z początkiem XVIII w. księstwo Lüneburg połączyło się z Hanowerem (który oddzielił się w poprzednim stuleciu) dzięki małżeństwu Zofii Doroty, córki ostatniego księcia Lüneburga, z przyszłym królem Wielkiej Brytanii, Jerzym I. W wyniku tego Celle stało się jedynie drugorzędną rezydencją dynastii hanowerskiej, zamieszkiwaną przez członków dwom, którzy wypadli z łask władcy. Zofia Dorota, matka króla brytyjskiego Jerzego 11 i babka Fryderyka Wielkiego Pruskiego, została tam zesłana po rzekomym cudzołóstwie z dworzaninem. W latach siedemdziesiątych XV111 w. zamek stał się schronieniem dla kolejnej wygnanej królowej, Karoliny Matyldy Duńskiej: jej apartamenty są dostępne dla zwiedzających (wt.-sb. 10.00-16.30, nd. 10.30-12.30: 1 DM).

Wyjątkowo przyjemnym sposobem zwiedzania zamku jest pójście na przedstawienie do zamkowego teatru (Schlossthealcr). Początki sceny sięgają 1674 r., szczyci się ona mianem najstarszego w Niemczech teatru posiadającego stały zespól. Koncerty i przedstawienia teatralne odbywają się przez cały rok, z wyjątkiem lipca i sierpnia. W kasie przy Schlossplatz 13 (»05141/22455) można kupić bilety i uzyskać informacje. Niestety, piękną barokową widownię można zobaczyć jedynie idąc na koncert lub przedstawienie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>