?>

MUZEUM ZAMKOWE W SZLEZWIK

W samym pałacu utworzono Muzeum Zamkowe (Schlossmuseum) z wieloma dziełami sztuki wystawionymi w najświetniejszych wnętrzach budowli. Przy wejściu, w Sali Królewskiej (Königshalle), dostojnej gotyckiej komnacie, umieszczono średniowieczne obrazy i rzeźby, najciekawsze dzieła znajdują się w małych salkach z tyłu. Należy wymienić wspaniale Narodziny pędzla Hermena Rode z Lubeki oraz mały Ołtarz Świętego Królestwa Brüggemanna: powstał on po Ołtarzu Bordesholmskim – historię o oślepieniu artysty przez zawistnych mnichów należy więc włożyć między bajki. Do ważniejszych dzieł z późniejszego okresu należy Fryderyk Mądry Cranacha oraz Kain

Abel JohartnarLissar Przez zrekonstruowane wnętrze XVIl-wiecznej lubeckiej winiarni (Weinstube) prowadzi przejście do sal barokowych, z których najwspanialsza. Sala Niebieska (Blauer Saal), stanowi eleganckie tlo dla licznych płócien Ovensa. Dalej można obejrzeć świetnie zachowany kościół zamkowy (Schlosskirche) – prawdziwą perłę renesansu, z malowaną gałerią, bogato zdobioną kaplicą książęcą i czynnymi wciąż XVl-wiecznymi organami. Do kościoła przylega zapierająca dech w piersiach Jelenia Sala (Hirschsaal), główne miejsce przyjęć i festynów. Nazwa sali pochodzi od realistycznych stiuków przedstawiających głowy jeleni naturalnej wielkości. Na górze umieszczono ciekawą kolekcję folklorystyczną z odtworzonymi wnętrzami domostw wiejskich.

Na zachód od zamku widać nowoczesną Nydamhalle, która wywołuje raczej złe wrażenie, niemniej jej wnętrze mieści ciekawą kolekcję ilustrującą prehistorię i wczesne dzieje regionu, która jest wystarczająco ważna, by dla niej samej odwiedzić Szlezwik. Ogromna Nydaniboot, dębowa łódź wioślarska pochodząca z około 350 r. n.e. jest dumą kolekcji i jednocześnie najważniejszym przedmiotem, jaki zachował się z czasów plemion germańskich, z których wywodzi się naród niemiecki. Można też obejrzeć inne dawne łodzie, także łódź z czasów rzymskich. Kolejna, raczej przerażająca ekspozycja to Moorleichen, zwłoki torfowe sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Skóra i włosy na zwłokach doskonale zachowały się w torfie, skóra wygląda jak garbowana. Najbardziej wstrząsające są wyrazy twarzy, od błogiego spokoju na obliczu tych, którzy prawdopodobnie zmarli spokojną śmiercią, do cierpienia i rozpaczy na twarzach tych, których tragiczny koniec może budzić jedynie domysły.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>