?>

Pałac cesarski w Goslar

Nad przestronnym zieleńcem, położonym na wschodnich obrzeżach starego miasta, dominuje cesarski pałac (Kaiserpfalz: codz. 10.00-16.00/17.00: 3.50 DM). Jest to największy i najważniejszy pałac królewski z tych, które do dziś zachowały się w Europie. Jego wnętrza są trwałym świadectwem potęgi i bogactwa średniowiecznych władców niemieckich. Zbudowany na początku Xi w. jako siedziba kolejnych cesarzy, których do Gosiar przyciągały ukryte pod Rammelsberg bogactwa, pałac był przez 300 lat ośrodkiem o wielkim znaczeniu, goszcząc ważne posiedzenia sejmu cesarskiego oraz ciągnąc korzyści z położenia w pobliżu skrzyżowania dwóch ważnych średniowiecznych szlaków handlowych (z Flandrii do Magdeburga i z Lubeki do Wenecji). W 1289 r. budowlę strawił pożar: wobec braku dalszego zainteresowania ze strony cesarzy stopniowo postępował proces upadku goslarskicgo pałacu, aż wreszcie w XVII stuleciu zaczęto używać go jako stodoły i stajni. Na ratunek przyszedł dopiero cesarz Wilhelm I. który w 1868 r. przywrócił zamek do pierwotnego stanu.

Jak na dzisiejsze upodobania, budynek wydaje się być przesadnie odnowiony. Dotyczy to zwłaszcza wnętrza i ogromnej Sali Rzeszy (Reichsaal), pokrytej od posadzki aż, po strop romantycznymi malowidłami. Natomiast jej olbrzymie, zwieńczone lukami, obecnie oszklone okna musiały powodować silne przeciągi podczas ważnych uroczystości. Na ścianach różni cesarze przedstawieni są jako dzielni rycerze w bitwach, jako władcy podbijający ziemią z błogosławieństwem niebios lub jako pobożni słudzy boży, rozdający majątek ubogim. Sala stanowi przeważającą większość ocalałej do naszych czasów powierzchni pałacu. Po stronie południowej zwiedzić można jeszcze kaplicę św. Ulricha (St. Ulrichskapelle) z początku XII w., do której wiedzie korytarz biorący początek na drugim końcu Sali Rzeszy. W grobowcu, stojącym na środku zbudowanej na planie krzyża greckiego kaplicy, spoczywa serce Henryka III. Reszta doczesnych szczątków cesarza została złożona w Spirze.

Za pałacem wznosi się rzeźba Henry Moore’a przedstawiająca Wojownika z Goslar w pozycji półleżącej z nogami zasłoniętymi tarczą. Jest to dzieło, za wykonanie którego władze miasta przyznały po raz pierwszy doroczną nagrodę słynnemu artyście współczesnemu. Po ominięciu rzeźby należy przejść przez ogród różany 7, kilkoma jodłami i rozłożystymi drzewami liściastymi, ogrodzony w połowie murem: za nim znajduje się niewielki mostek nad strumykiem Abzucht i kamienna wieża.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>