?>

Wolfenbüttel

Z Bninszwiku do WOLFENBÜTTEL, miasta, które zasługuje na sławę o wiele większą od posiadanej, można dojechać w kilka minut pociągiem wzdłuż otwartego w 1838 r. pierwszego państwowego odcinka kolei w Niemczech- W latach 1432-1754 miasto było siedzibą rodu ßrunszwik-Lüneburg i do dziś zachowało wiele z atmosfery i zabudowy książęcego Residenzstadt. Wolfenbüttel stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych przykładów niewielkiej książęcej rezydencji, jakimi upstrzona była kiedyś mapa rozczłonkowanego Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Kiedy miejscowi książęta przenieśli się z powrotem do Brunszwiku, miasto jak gdyby zapadło w sen. Z drugiej wojny światowej wyszło bez uszczerbku – zachowało się ni mniej ni więcej tylko 600 zabytkowych domów zmum pruskiego, jak również wiele dużych budowli użyteczności publicznej.

Jest to także jeden z wcześniejszych na terenie Niemiec przykładów miasta o planowej zabudowie-wprowadzano w życie kilka kolejnych projektów i zarysy wszystkich z nich są do dziś widoczne. Na zachodnim krańcu Wolfenbuttel znajduje się przestronny Schlossplatz, przy którym stoją główne książęce zabytki, natomiast za jego obrzeżami jest Alte Heinrichstadt, pierwotne centrum. Inne miasteczka o takiej zabudowie położone są dalej na wschód.

Po zachodniej stronie Schlossplatz wznosi się ogromny biały zamek. Oprócz fosy i powtórnie użytego kamienia nic nic została ze średniowiecznej fortecy, której obecna forma jest efektem przebudowy w okresie renesansu i baroku. Wyróżniającym się elementem budowli jest renesansowa wieża o dość niezwykłej konstrukcji, każda ściana zwieńczona jest trójkątnym szczytem z zegarem. Zaprojektowana została na początku XVII w. przez Paula Erancke, którego dziełem jest wiele budynków powstałych w pierwszej fazie planowej rozbudowy Wolfenbuttel. Główna bryła zamku powstała o jedno stulecie później niż wieża, wedle projektu niezwykle pomysłowego Hermanna Korba.

Główne arkady wewnętrznego dziedzińca, utrzymanego w stylu architektonicznym Palladia, były początkowo odkryte, lecz wkrótce stało się jasne, że koncepcja ta nic przystaje do surowego północnego klimatu. W 1590 r. grupa aktorów angielskich pod wodzą Thomasa Sackvi)le’a założyła z tylu za zamkiem pierwszy stały teatr w Niemczech. Dało to początek złotemu okresowi teatru w Wolfenbuttel: niestety, wybudowana w następnym stuleciu opera nie przetrwała do naszych czasów. Warto rzucie okiem na zaskakująco skromne sale paradne (wt.-sb. 10.00-17.00. nd. 10.00-13.00: 3 DM), aby zorientować się, jak w owyclt czasach żyła arystokracja.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>